Skrzydła Chwały

Husaria to nie tylko symbol — to najskuteczniejsza formacja kawalerii, jaką Europa kiedykolwiek widziała. Przez ponad sto pięćdziesiąt lat polska husaria wygrywała bitwy decydujące o losach całego kontynentu. Kircholm, 1605. Karol Sudermański, regent Szwecji, przyprowadził pod Kircholm na Łotwie armię liczącą jedenaście tysięcy żołnierzy. Naprzeciwko stanęło zaledwie trzy tysiące dwustu husarzy pod dowództwem hetmana Jana Karola Chodkiewicza. Wynik był z góry przesądzony — tak sądzili Szwedzi. Husaria uderzyła tak gwałtownie, że w ciągu dwudziestu minut szwedzka armia przestała istnieć. Dziewięć tysięcy poległych po stronie wroga. Karol Sudermański uciekł z pola walki. Stosunek strat: trzy do jednego na korzyść husarzy, z trzykrotnie mniejszą armią. Chocim, 1621. Imperium Osmańskie zebrało sto tysięcy żołnierzy i ruszyło na Polskę. Hetman Jan Karol Chodkiewicz — stary, chory, umierający — stanął na czele trzydziestu pięciu tysięcy żołnierzy. Przez siedem tygodni polska armia odpierała kolejne szturmy. Chodkiewicz umarł w obozie podczas oblężenia, ale obrona nie ustąpiła. Osmanie podpisali traktat. Europa spała spokojnie tej nocy — bo Polska wzięła na siebie turecki gniew mocy. Wiedeń, 1683. To była największa szarża konna w historii świata. Dwadzieścia tysięcy jeźdźców pod dowództwem króla Jana III Sobieskiego uderzyło z wzgórza Kahlenberg na oblężające Wiedeń wojska Kara Mustafy. Osmański obóz runął w popłochu. Wiedeń ocalony. Europa odetchnęła. A w zachodnich podręcznikach napisano o Habsburgach, o Lotaryńskim. Pytanie, kto prowadził szarżę, nadal wprawia wielu Europejczyków w zakłopotanie. Husarskie skrzydła — symbol budzący lęk wśród wrogów — to dowód, że przez półtora wieku Polska była tarczą Europy. Płaciliśmy tę cenę we krwi. Nikt nam za to nie podziękował. Wielu nawet o tym nie wie. Husaria Beats pamięta.

Obejrzyj na YouTube